در زمان های قدیم، مردم از سم های دام برای زیر پا گذاشتن، خمیر کردن و فشرده کردن خاک برای پی خانه ها، سدها و سواحل رودخانه ها استفاده می کردند. قبل از اواسط-قرن 19، در ساخت جادههای غربی عمدتاً از سنگفرش سنگ خرد شده استفاده میشد که تراکم آن عمدتاً به نورد طبیعی وسایل نقلیه متکی بود. تا زمانی که در سال 1858 غلتک سنگی اختراع شد که توسعه روسازی های سنگ خرد شده تحریک شد و غلتک های اسب کشیده به تدریج برای تراکم ظاهر شدند که نشان دهنده اولین نمونه اولیه غلتک جاده بود. در سال 1860، غلتک بخار در فرانسه ظاهر شد و باعث ارتقاء و بهبود فناوری ساخت و ساز و کیفیت سنگفرشهای سنگی شد و این روند را تسریع کرد.
در اوایل قرن بیستم، سنگفرش های سنگ خرد شده در سراسر جهان به عنوان بهترین روسازی در آن زمان شناخته شد و به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. مفهوم تراکم به تدریج شناخته شد و غلتک های جاده در سایت های مختلف راه سازی ظاهر شدند. در اواسط قرن نوزدهم، اختراع موتور احتراق داخلی، نشاط فوق العاده ای را برای توسعه تجهیزات تراکم به ارمغان آورد.
اولین غلتک جادهای با موتور احتراق داخلی-در اوایل قرن بیستم متولد شد. به دنبال آن غلتک لاستیک بادی آمد که تقریباً همزمان با غلتک درام صاف ظاهر شد. تحقیقاتی در مورد اثر تراکم غلتک های ساکن انجام شد و به این نتیجه رسید که افزایش وزن غلتک باعث افزایش فشار خطی آن می شود و در نتیجه تراکم را بهبود می بخشد.
بنابراین، برای مدت قابل توجهی، تلاشها بر روی توسعه غلتکهای بزرگ- متمرکز بود. بزرگترین غلتک های تایر پنوماتیک بیش از 200 تن وزن داشتند. با این حال، در این دوره، تغییرات در غلتک ها عمدتاً بر بهبود قدرت و طراحی متمرکز بود.





